|
Adaptacja do warunków przedszkola
Adaptacja dziecka w przedszkolu jest ważnym elementem dla jego rozwoju. Proces ten dotyczy dzieci rozpoczynających edukację przedszkolną – głównie trzyletnich, choć zdarzają się też starsze. Może ona im przynieść wiele korzystnych zmian rozwojowych, pod warunkiem, że będzie przebiegać w sposób świadomy, kontrolowany i dostosowany do indywidualnych możliwości każdego dziecka.
W naszym przedszkolu szczególnie wspieramy rodzinę z małym dzieckiem. Już od kilku lat, z powodzeniem realizujemy program adaptacyjny „Trzylatek nie płacze”.
Cykl spotkań adaptacyjnych rozpoczyna spotkanie rodziców z dyrektorem placówki, specjalistami (logopeda, psycholog) i nauczycielkami grupy. Kolejnym etapem adaptacji są zajęcia, w których uczestniczą dzieci pod opieką rodziców w miłej, bezpiecznej atmosferze. Poznają przedszkole – salę, łazienkę, szatnie, sale gimnastyczną, ogród. Biorą udział we wspólnych zabawach oraz zajęciach integrujących przy muzyce z wykorzystaniem metody pedagogiki zabawy i Ruchu Rozwijającego W. Sherborne
Pierwsze dni w przedszkolu
- My rodzice w miarę możliwości bądźmy spokojni i zdecydowani, nasz niepokój może udzielać się dziecku.
- Powiedzmy dziecku kiedy i kto po nie przyjdzie, zapewnijmy je o naszej miłości, że nie zostanie tu do nocy, że na pewno je odbierzemy.
- Dajmy dziecku nasze zdjęcie i ukochaną maskotkę w rękę.
- Pożegnajmy się z dzieckiem już w szatni, szybko, bez łez.
- Pozwólmy pani przypiąć plakietkę z imieniem, na pewno poczuje się lepiej, gdy pani zwróci się do niego Kasiu lub Jasiu.
- Przyjdźmy po dziecko punktualnie, pochwalmy i przytulmy.
- Chwalmy dziecko za jego dzielność i umiejętność radzenia sobie w każdej sytuacji.
- Dotrzymujmy słowa danego dziecku.
- W pierwszych dniach odbierajmy dziecko wcześniej.
Przestrzeganie tych zasad skutkuje pozytywną adaptacją do warunków przedszkolnych zarówno rodzica jak i dziecka!!
Już teraz (nie czekaj do ostatniej chwili) zachęcaj, motywuj dziecko do:
- samodzielnego mycia i wycierania rąk,
- samodzielnego ubierania się,
- podejmowania przez dziecko prób samodzielnego zjadania posiłków, gryzienia posiłków nie rozdrabnianych,
- korzystania z toalety,
- jak największego poruszania się pieszo, bez wózka,
- podejmowania prób aktywności plastycznej (malowania, rysowania, lepienia)
Dziecko samodzielne to dziecko dzielne i szczęśliwe! Zdane wyłącznie na pomoc innych czuje się zagubione i bezradne.
Załączniki do pobrania:
|
